Νομίζω πως οργανώνω τις σκέψεις μου σαν ένα ντόμινο. Όχι όμως το κανονικό παιχνίδι, αλλά εκείνο που στήνεις τα πούλια του ντόμινο το ένα δίπλα στο άλλο για να τα ρίξεις μετά.
Έτσι και εγώ στήνω τη μια σκέψη δίπλα στην άλλη και παραδίπλα μία ακόμα.
Και όταν μαζευτούν πολλές σκέψεις μαύρες και άσπρες, όλες στημένες δίπλα-δίπλα, αρκεί μια απρόσεκτη κίνηση και η αλυσιδωτή κατάρρευση ξεκινάει.
Λίγο αργότερα οι σκέψεις έχουν γίνει ένας σωρός που με τρομάζει και μόνο που τον κοιτάζω. Πρέπει να μπουν και πάλι οι σκέψεις στη θέση τους.
Γι αυτό δεν έχω ποστάρει τόσες μέρες. Οι σκέψεις είναι σωρός.
Τουλάχιστον θα ξαναβρώ εκείνες τις σκονισμένες σκέψεις που είχα καιρό να τις κοιτάξω.
Τις ξαναστήνω.
Πάλι όρθιες;
